W linii bez kompensacji ciśnienia każdy emiter to precyzyjnie ukształtowany labirynt przepływowy – kanalik o określonej długości i przekroju, przez który woda musi przepłynąć, tracąc przy tym energię ciśnienia. Im dłuższa droga przepływu, tym większy opór i tym niższy wydatek na wylocie. Budowa jest prosta i pozbawiona ruchomych elementów, co czyni ją wyjątkowo odporną na uszkodzenia mechaniczne i wielosezonową eksploatację.

Główna cecha charakterystyczna tej technologii: wydatek wody z emiterów nie jest stały na całej długości linii – jest nieco wyższy na początku ciągu (bliżej źródła wody) i nieco niższy na końcu, wraz ze spadkiem ciśnienia wywołanym tarciem wody o ścianki rurki. Różnica ta jest jednak akceptowalna i nie przekracza dopuszczalnych 15% przy zachowaniu zalecanych przez producenta długości maksymalnych ciągów. W praktyce oznacza to, że każda roślina zostanie nawodniona, a warunki korzeniowe będą zbliżone na całej długości linii.

W nawadnianiu ogrodów linia bez kompensacji ciśnienia doskonale spełnia swoje zadanie w każdym przypadku poza trzema wyjątkami: bardzo długie ciągi powyżej 110 m, teren o różnicy wysokości większej niż 1,5 m oraz nawadnianie skarp z liniami prowadzonymi wzdłuż spadku.

Innymi słowy – wybierz linię bez kompensacji gdy:

• Nawadniasz płaski teren 
• Długość pojedynczego ciągu nie przekracza 50-70 mb. przy zasilaniu jednostronnym lub 100–140 mb. przy zasilaniu dwustronnym (trójnik w połowie ciągu)
• Zależy Ci na niskim koszcie zakupu – linie bez kompensacji są o 30–50% tańsze niż linie z kompensacją o tej samej specyfikacji
• Nawadniasz rabaty, żywopłoty, krzewy i warzywa – zastosowania, w których dopuszczalna różnica wydatku między pierwszym a ostatnim emiterem nie jest krytyczna

Średnica zewnętrzna rurki Najpopularniejsza to Ø16 mm – standard ogrodowy i rolniczy, pasujący do wszystkich powszechnie dostępnych złączek, siodełek i zaślepek. 

Rozstaw emiterów Rozstaw dobiera się do rodzaju roślin i struktury gleby:

Krótkiego rozstawu wymaga: gleba przepuszczalna (piaszczysta, która słabo rozprowadza wodę poziomo) i rośliny z płytkim systemem korzeniowym. Dłuższy rozstaw sprawdzi się na glebach zbitych i gliniastych, które wodę dobrze rozprowadzają pod powierzchnią.

Wydatek emitera Standardowe wartości to 1,0 l/h, 1,6 l/h, 2,0 l/h i 2,3 l/h na emiter:

Grubość ścianki rurki Minimalna zalecana grubość to 1,0 mm. Cieńsze ścianki (0,6–0,8 mm) to linie jednorazowe do upraw polowych, które nie wytrzymają kilku sezonów naziemnych. Do ogrodu przydomowego zawsze wybieraj ściankę minimum 1,0 mm – zapewnia odporność na promieniowanie UV, uszkodzenia mechaniczne i wiele lat eksploatacji.

To najczęstszy błąd przy samodzielnym projektowaniu nawadniania kroplowego. Długość ciągów linii kroplującej jest ściśle określona przez producenta i podawana zazwyczaj dla terenu płaskiego (0% spadku). Na terenie wznoszącym się długości ciągów skracają się, ponieważ ciśnienie wody musi być częściowo zużyte na pokonanie wzniesienia.

Orientacyjne maksymalne długości ciągów dla linii Ø16 mm, rozstaw 33 cm, wydatek 2,0 l/h, zasilanie jednostronne:

Filtr jest obowiązkowy. Bez filtra (siatkowego lub dyskowego, min. 120 mesh) emitery zapchają się piaskiem i drobinami w ciągu jednego sezonu. Filtr montuje się zawsze na początku sekcji, przed wejściem wody do linii.

Reduktor ciśnienia – jeśli ciśnienie sieciowe przekracza 3,0–3,5 bara, zamontuj reduktor na wlocie do sekcji. Zbyt wysokie ciśnienie odkształca rurkę, skraca żywotność emiterów i może powodować pękanie połączeń.

Szpilki mocujące – linia powinna być przytwierdzona do podłoża szpilkami co 50–100 cm. Nieprzymocowana linia przemieszcza się przy podlewaniu, przy wietrznej pogodzie i pod wpływem wzrostu roślin, co zmienia zasięg nawadniania.

Nie przysypuj linii naziemnej ziemią. Linia bez kompensacji ciśnienia to linia naziemna – jej emitery nie są przystosowane do warunków podziemnych. Korzenie roślin dążą do wilgoci i wrastają w emitery, powodując trwałe zatoki. Linia naziemna może być zasłonięta korą lub agrowłókniną, ale nie glebą. Do zakopania przeznaczone są wyłącznie specjalne linie podziemne.

Przepłucz instalację przed sezonem. Na początku każdego sezonu zdejmij zaślepki końcowe i uruchom system na 1–2 minuty, aby wypłukać osady nagromadzone w rurce podczas zimowania.